UP SILIP: Walong Taon ng Paglikha ng Sining Mula sa Masa, Tungo sa Masa

Sa anibersaryo ng Up Sining at Lipunan (UP SILIP), sa diwa ng walong taon ng paglikha ng sining mula sa masa at tungo sa masa, iniimbitahan ka namin sa isang buong linggo ng makabuluhang sining at ligaya:

*8 Marso - "Walk the (Mass) Line." Paglunsad ng eksibit sa CMC Skywalk.

*9 Marso - "Welcome to Gleekville High! GLEE in Theory." 4pm. PH116-18. Tagapagsalita: Ms. Jonnabelle Asis (CSSP, Sociology Department).

*10 Marso - "The Cook, the Thief, His Wife, and Her Lover" ni Peter Greenaway. Libreng Filmshowing. 4pm. UP Videotheque.

*8-11 Marso - "Rights Volume Three: Make-Up." Filmshowing at discussion sa klase mo (malay mo).

*12 Marso - "Sumipat. Mamulat." Basic Mass Integration sa Brgy. Central, isang komunidad sa North Triangle na apektado ng Quezon City Central Business District (QCCBD) Project.

*"Articulations." Official UP SILIP publication. Libreng ipamimigay sa mga bulwagan at koridor ng kampus.

*UP SILIP ballers at T-shirts for sale sa SILIP booth sa CMC Skywalk buong linggo.

Dahil ang sining ay dapat ibinabalik sa masang pinaglilingkuran, at hindi lamang nananatili sa museo o sinehan, patuloy tayong lilikha at makikibaka. Magkita-kita tayo, kasama! Kontakin si Miko, 09178659778, kung may mga tanong o kung ano man. Maaari rin kaming kamustahin sa Facebook, hanapin ang "UP SILIP," o kaya'y sundan ang link na ito: http://www.facebook.com/upsilip.

 Maraming salamat, at isang mapulang pagbati!

"Let a hundred flowers bloom." - Mao Zedong

It Ain't Over, Baby (because this, too, was too long to be a status update, Ms. Tin Borja).

Dear Iskolar ng Bayan,


One fine red day in a waiting shed under the noon sun, I let sixty Ikot jeepneys pass me by. And not for nostalgic reasons. Photographic reasons, maybe.


While ALYANSA talked about their principled fight all the time, as in, all the time, they were also busy releasing pamphlets on "print-screened" Facebook posts that were not flattering of their party and its primary standard bearer, including those of a fake account that they claimed belonged to a STAND-UP supporter, placing candidates' stickers on UP workers' backs without their knowledge (this was in Palma Hall when I offered to take off a blue sticker from a janitor's back, and Manong replied in surprise, "Huh? Sinong naglagay nyan?"), and posting tarpaulins of their Fact Check statement on Ikot jeepneys on the day of the elections, past the campaign period (yes, the reason I spent noon in a waiting shed one fine red day was to take a photo of this as proof of late electioneering).


The reason I am posting this just now is that I have never been one for bashing the other political parties blatantly during elections if only to get the people's votes. I prefer focusing on the issues, how STAND-UP always rises to the occasion, how the alliance has always fought for a democratic, scientific, and mass-oriented education, and how it has never failed to join the other sectors in the Philippine society (and even in other countries) as they face issues concerning them directly as well. What sets the militant activists apart from these "multi-perspective" and liberal so-called "activists" is that we have NEVER made the University of the Philippines our only "playground," or placed UP students on such a pedestal that we have not thought about the mass demolitions in our neighboring communities, or the Hacienda Luisita farmers and farmworkers who would literally boil leather and make leather soup because P9.50 simply cannot buy a decent meal. While those clad in blue and yellow were busy shaking hands with the masses convincing them that they are the best choices for this and that, militant activists were joining the residents in a recently fire-stricken North Triangle community in their continuing fight against forced demolition imposed by the Ayala-initiated Quezon City Central Business District (QCCBD) project. While those clad in blue and yellow were busy selling themselves as deliverers of "SEX," more college-centric activities (because, apparently, they "love their college more" than everything else outside it), Gem Garcia was busy trying to "convince them why it is more important to serve the people." 


I feel that now is the time to say all this, for it to be clear that I have not posted this Spoonful as a "Vote STAND-UP Straight!" sort of statement. I have written this as an overall statement of disgust at how lightly these inactive, liberal, and elitist "student representatives" have taken the word, "Activism"; how insultingly they have acquired such a word as their own while some of my friends have only a peso in their pockets because they have chosen to be fulltime organizers without any source of income and have taken refuge in the struggle of the masses in communities on and off campus, while I first met Tania and Ian--who could have been my friends, too--already in their caskets, because they chose to die for Freedom and for Love of country and its oppressed many. I could not help but feel this sadness when I would speak into a microphone inviting students to walk out of their classes because it is only through militant and collective action that genuine change has been achieved even as world history has proven. Some nodded their heads, while others just sat in front of me, their Facebook accounts visible on their laptop screens, their sanctuaries during their free time. Militant activists impose their ideology on others, they would say. Darling, not really, not when you're online while we prepare for the long march to EDSA. Even so, you have never been able to escape from such an ideology. ACTIVISM is a commitment, and has never been mere "online presence" sensed in liked fan pages or "seemingly progressive" status updates. ACTIVISM is NOT welcoming all kinds of perspectives, because activism transgresses, and intends to crush the status quo because the current status quo is not and will never be enough basis for us to say that we are, indeed, free. ACTIVISM is sacrifice, even if it means putting the masses' interests before those of oneself (i.e. a nifty grade in a major class, a college diploma, a secure job, etc.). ACTIVISM is a life, and it must not, in any way, be so belittled. Mind you, it is never superior, and yet, real activism is never lacking in real "activity," that of theory in practice.         


We had put great trust in the student masses and their being critical. And that very night, hours after I let sixty Ikot jeepneys pass me by, all the sacrifices in those past weeks paid off: the student masses also put their trust in us. That gives us all the more reason to believe that the fight is not yet over, all the more reason to be better, to hold on to our principles as the genuine voice of the Iskolar ng Bayan even more tightly and strongly than ever before.


A dear friend is right: the class struggle does not end in elections, Ms. Oha Oha. Goodbye, now, and good luck on your next UP LAE take. I did not pass, either. But preaching about the importance of academic excellence over militant activism did not and certainly will not make things any better for me, or for the common student whose rights are violated and killed, and whose university is being transformed into halls of business opportunities. And to ALYANSA and KAISA, see you next elections (for never in my years as a UP student have I seen you any time else).


I hope, in time, when we are logged out of our internet accounts, every Iskolar ng Bayan realizes what "para sa bayan" truly means.


Yours always and forever,
Someone who struggles to be a true militant activist every day of her life

photo taken by Roselyn Correa

Para kay Rain Sindayen, sa mga Aktibista, at sa mga Nagpapanggap na Aktibista ni Cristina Giba Guevarra

Medyo huli ako sa balita at kamakailan ko lang nabalitaan ang sinasabi nilang black propaganda tungkol kay Rain. Nalinawan ako nang konti nang mabasa ko ang Collegian issue ngayong araw, na tungkol pala ito sa academic standing niya.


Kung tutuusin, hindi na bago ito sa mga institusyon ng estudyante. Mula sa USC hanggang sa OSR, ginagawang salalayan ng competence at kakayahang mamuno ng isang lider estudyante ang katayuan niya sa acads. Mahalaga umano lagi sa kanila ang kakayahang balansehin ang academics at pagsisilbi sa mga estudyante, at siguro sa bayan na rin (siguro dahil hindi naman ito lagi malinaw sa mga posisyon nila).


Pero nagulat ako, at sa kabilang banda ay natawa. Natawa dahil aba, si Rain ay may isyu sa acads? Paano, tandang-tanda ko ang unang pagkakakilala ko sa kanya – si Rain, ang estudyante at aktibistang hindi mabitawan ang libro sa Biology sa panahong abalang-abala ka sa isyu ng tambayan sa CSSP at kahit hanggang nasa USC na siya.


May mga ilang huntahan kami  na naaalala kong nagsasabi siya kung gaano siya ka-busy ngayon dahil may exam sa ganito at may paper sa ganoon, habang naglalarga ng consultations, all leaders meeting at iba pa sa kolehiyo. Sa kolehiyo pa nga lang iyon. Nang nasa USC  na, may ilang pagkakataon na nagkatalakayan din kami hinggil sa gawain sa USC. Natawa lang talaga ako sa minsang sinabi niya na hindi  na siya masyado nagtse-check ng facebook dahil busy. Sa pagka-adik ng marami sa FB (at hindi ligtas ang mga aktibista dito), matutuwa ka sa mga taong okey lang na hindi mag-check ng FB dahil maraming gawain.


Sa isang banda, nang malaman ko ang isyu, di ako nagulat na bagamat chairperson siya ng USC ay haharap din siya sa ganitong usapin. Kahit na ayaw niya pang bitawan ang Biology book mo dati, darating at darating sa puntong ilalapag mo ito sandali para tumangan ng mas mabibigat na dalahin. Pero sino ba ang gustong maging delingkwente sa academics? Kung ikaw ang tatanungin, sigurado akong nag-ambisyon din siya ng maraming bagay para sa sarili pagpasok mo ng UP, kagaya ng sinuman sa atin.


Pero heto tayo, sa isang panahon ng ating kasaysayan na tinatawag tayong maging kabataan ng ating panahon. Iyong tipong di ka mapapakaling nakaupo ka sa loob ng klasrum habang ginigiba ang bahay ng maralita, o kaya nama’y pinapalayas ang mga magsasaka sa lupang kanilang sinasaka. Na kahit na may klase ka o may kailangang habuling requirement, makikinig ka sandali sa programa at protesta sa AS lobby o saanmang lugar sa kampus.


Ito ang pilit nilang pinapakitid, ang kahulugan ng pagiging isang lider estudyante at ang kabuluhan ng pagbasag sa araw-araw at “normal” na routine ng pagpasok sa klase at pag-abot ng mga rekisitos para maka-gradweyt. Ito ang ibinabato nila sa panahong bagamat hindi nating inaasam na sa isang walkout lang ay mapipigil na natin ang budget cut, ay naniniwala tayong bawat pagkilos na tayo ay nagsasama-sama, itinatayo natin ang isang muog ng pagkakaisa laban sa mga kaaway ng kabataan at mamamayan.


Kapag nasa piling ng masa ang mga aktibista – magsasaka man, manggagawa o maralitang lungsod – hindi miminsang sasabihin nila sa iyo kung paano sila humahanga sa mga estudyanteng sumusuporta sa laban nila. Minsan nga dyahe, kasi kapag sinabi mong taga-UP ka, nalilipat ang atensyon nila sa kung paanong mga matalino lang (daw) ang nakakapasok sa UP, kung ano ang kurso mo, ano ang magiging trabaho mo balang araw – kaysa pag-usapan ninyo ano ang isyung kinakaharap nila.


Pero higit na paghanga ang ipinapahayag nila sa kabataan na mas pinipiling makipagkapit-bisig kasama nila sa halip na isulong ang mga personal na karera.


Hindi ko ipinagtatanggol ang pagiging delingkwente. Dahil kahit kailan naman, hindi pagiging delingkwente ang pagliban sa klase o pagsasaalang-alang ng sariling acads para sa kapakanan ng mas marami.  Hindi delingkwente ang kaunting sakripisyo, ng pagsalungat sa mistulang payapang kaayusan na ikinukubli naman ang pang-araw-araw na karahasan ng pagkakait ng karapatan, ng paghahari ng iilan at ng kawalang pag-asa na mababago pa ang kasalukuyang kalagayan.


Hindi ba nila naiisip, anong tuwa ng mga nasa kapangyarihan at nasa awtoridad sa mga nagsasabing hoy, mga estudyante mag-aral na lang kayo. Kung walang sumalungat, masisimulan ba ang paglaban? Kung lahat na lang ba ng bagay ay itinuring nating normal, makikita ba natin ang kabalintunaan?


Ang sinasabi nila’y pagbabalanse, darating at darating ang panahong pipili ka ng isa, ng higit na matimbang sa isang panahon. Ang hirap kasi sa sa kanila, nasanay sila na okey lang ang mga paninindigang gitna, dahil iyon daw ang balanse. Pwede ka bang manindigan laban sa budget cut nang sinasabi ring kailangang kumita ng unibersidad ng pera? Pwede ka bang magpahayag ng suporta sa mga magsasaka na ng Hacienda Luisita nang hindi tinutuligsa ang sistematikong pagkakait ng lupa sa mga magbubukid? Lahat na lang ba case-to-case basis, kagaya ng pagiging aktibista nila?


***
Kahit para na lang sa lahat ng martir ng kabataan at mamamayan, pwede bang huwag na nilang gamitin ang salitang aktibista kung gagamitin lang nila ito para masabing karapat-dapat silang iboto? Walang kahiya-hiya nilang nasasabi ito ngunit nagkakasya sila sa paglalabas ng statement at lip service na tutol kami sa ganito at pabor kami sa ganyan. Para na silang nagsasanay ng mga future trapo. Sabagay, hindi pa nga ba?


Gayon na lamang nila libakin ang mga aktibista. Gayon na lamang nila ipagdikdikan ang usapin ng academic standing nang pantay sa pagiging lider estudyante. Pero heto, lahat na lang biglang hayagang tutol sa budget cut, sa MRT/LRT fare hike. Lahat kritikal na kay Noynoy. O sige, maaaring totoo. Pero paano nila ito pinanindigan, at paano sila kumilos para sa mga sinasabi nilang paninindigan nila. Doon tayo magtimbangan, doon tayo magtuos. Kung sila kaya ang namuno sa mga laban para sa karapatan sa edukasyon, sa samu’t saring UP community, sa iba’t ibang sektor ng lipunan, naka-perfect attendance kaya sila? Sa tingin ko’y hindi.


***


Naalala ko si Sir Monico Atienza. Nang mag-enrol ako sa kanya sa PI 100, eksaktong summer iyon na dine-demolish ang isang komunidad sa UP. Sinikap kong pumasok, pero may mga pagliban pa rin. Sa mga panahong nakakapasok naman ako, hindi niya ako pinaligtas na hindi magpaliwanag at magtalakay sa mga paksa sa klase, at sa mga pinakamaiinit na isyu ng panahon. May isang beses pa nga na tinatawag na pala niya ako pero kailangan pa akong tapikin ng katabi ko dahil nakatulog na ako sa likod ng klasrum.


Dahil tumindi ang sitwasyon sa komunidad, at kailangang mas mahigpit na suportahan ang pagkakaisa ng mga maralita, di na ako pumasok sa susunod na hati ng klase. Nagkita kami nang tapos na ang summer. Binigyan niya ako ng incomplete, pinagawa ng papel na kulang ko, at sa harap ko’y naglagay ng gradong 1.75 sa aking classcard sabay sabing, “hindi man kita laging nakikita, alam kong ginagawa mo naman ang lahat para maglingkod sa masa.”

Huhusgahan tayong lahat ng kasaysayan. Ngunit sana, sa eleksyong ito, husgahan ng mga mag-aaral ang mga kandidato sa ganitong paraan. Dahil ngayon higit kailanman, ang magbubunsod ng pagbabago ay hindi ang ating maningning na academic record sa pamantasan, kundi ang ating militanteng paglaban. ###

Hope Is Not Enough

Every New Year, people are all about wearing polka dots, lighting firecrackers and blowing horns, and what have you, all in the name of good fortune. Most of us even come up with New Year's resolutions if only to start the year right. An optimist stays up until midnight after counting down to 2011 and watching the fireworks light up the skies. Meanwhile, a pessimist stays up to witness 2010 end. The former hope for better things to come, while the latter are just glad the year is finally over. Both people, however, have something in common: all hope for change (even if the pessimists do not admit it, exactly).


Hope is good. Hope saves. But it does not end in hoping alone. You see, the revolutionary stays awake not only on a New Year, but all year round to not merely hope for change, but actually make it happen. We are not superheroes wanting to change the world overnight by slaying the villain and getting the girl. No, change is never rushed, for it can only be achieved through a protracted, collective struggle for national democracy.


Yes, the calendar indicates that the year has indeed changed, but society remains the same. It may be New Year, but we Filipinos are still not free. Not unless all people, young or old, rich or poor, have decent Media Noche set on their tables; not unless everybody looks forward to earning just wages enough to feed their families and themselves; not unless every 16 or 17-year old is eager to take on college in the coming semester in a school without having to pay a fortune.


As "Iskolar ng Bayan," it is our responsibility to not stop fighting for a just and humane society, in which ALL THE FILIPINO PEOPLE, and not just the foreign, the few, and the privileged, are entitled to a truly prosperous 2011 and all the years to come. An awesome, progressive New Year, everyone! And may all of us remember that it is not only about hoping for change, but collectively making that change happen. Steadily. Tirelessly.


Rakenrol, mga Tol!

PARA SA ESTUDYANTENG NAKIKIBAKA by Prof. Danilo Arao

(Author's note: The article below was written when the calls for Gloria Macapagal-Arroyo to step down from the presidency still remained to be at their loudest even in the last years of her term. At present, Arroyo holds a position in the House of Representatives, and is about to earn one of the biggest shares from the pork barrel allocations. Meanwhile, President Benigno "Noynoy" Aquino III continues the legacy of his blood and kin, a legacy he calls, "Ang Daang Matuwid," which aims to serve the foreign, the few, and the privileged, instead of the whole of the country's people. This year's budget cuts from basic social services, especially in the education sector, are living proof of what is rotten and what ignites what is often mistaken to be  "mere youth's idealism." This article only reminds us that as long as we struggle in a semifeudal, semicolonial society such as ours, no one is too old or too young to fight for what is rightfully every Filipino's: Freedom.)  


HINDI ito sermon mula sa nakatatanda kundi isang munting paalala. Alam mo na ang iskedyul ng mga kilos-protesta mula ngayon hanggang sa pagtatapos ng semestre ngayong Marso. Malamang na magpapatuloy pa ang mga ito hangga't ang Pangulo ay hindi pa bumababa sa puwesto. Inaasahan kang makiisa sa mga ito para ipakita sa mga nasa kapangyarihan ang malawakang pagtutol ng mamamayan sa katiwalian ng pamahalaan at pangkalahatang kabulukan ng sistema. Nasa iyo ang desisyon kung hanggang saan mo gustong dalhin ang iyong pagkilos. Sa isang lipunang "normal," tungkulin ko bilang guro na sabihan kang unahin ang pag-aaral dahil ito ang pundasyon ng iyong magandang bukas.


Pero alam mong malayo sa "normal" ang ating kalagayan, at wala akong karapatang sabihing magkakaroon ka ng magandang bukas dahil lang sa nakapagtapos ka ng pag-aaral. Bilang estudyanteng may mataas na antas ng kamulatan, alam mong ang pagtatapos ng pinili mong kurso sa kolehiyo ay hindi awtomatikong magpapaunlad sa iyong buhay. Sa katunayan, mula sa pagiging kasama sa mga kilos-protesta, baka magiging kasama ka na lang sa lumalaking bilang ng mga walang trabaho. O mas malala pa, baka magiging kasama ka na lang sa nabigyan ng trabaho kapalit ng iyong prinsipyo. Ito ang dapat mong iwasan – ang pagkawala ng pakikibaka sa iyong pagtanda.




Marami na akong kakilalang seryosong kasapi ng parlamento ng lansangan na naging seryosong empleyado ng tubo. Tuluyan na nilang kinalimutan ang kahalagahan ng pagkilos, at kasama na sila sa kumokondena sa mga nangyayaring protesta bilang "simpleng pinagdaraanan lang ng kabataan." Napapailing na lang ako sa kanilang katwiran: "Dati rin kaming aktibista, pero namulat kami sa katotohanang mahirap baguhin ang sistema. Kailangan din naming kumita para sa pamilya, kaya mas mabuti pang isipin na lang ang sariling pag-unlad kaysa mapaos sa kasisigaw sa mga problemang mas matanda pa sa atin." Sigurado akong may mga kakilala kang may ganitong aktitud na kumukumbinsi sa iyong kalimutan na ang pagmamartsa dahil ang iyong pagsigaw ay pansamantala lang ang alingawngaw. Kahit sabay-sabay kayo, lulunurin lang ng ingay ng tao't sasakyan sa lansangan ang anumang mensaheng nais ipahatid. Ang nakararami diumano ay may praktikal na pangangailangang kumita para gumanda ang buhay ng pamilya.


Malamang na may mga panahong nagdududa ka kung tama ba ang pinili mong tahakin. Habang ang mga kaklase mo'y pinoproblema lang ang kasiyahang gagawin sa pagsapit ng gabi, nakikipagpulong ka sa iba pang kasama para sa mga susunod na pagkilos. Sa halip na malasing sa alak at basta na lang tumumba sa tindi ng tama, pinipilit mong magising sa tapang ng kapeng iniinom para labanan ang antok.


Mula sa iilang nakatatandang alam ang iyong pinagdaraanan, maniwala kang may dahilan para ipagpatuloy mo ang ganitong buhay. Sana'y huwag kang magpadala sa pambubuyo ng mga walang pakialam. Sana'y huwag kang matukso sa kinang ng salapi sa oras ng iyong pagtatapos sa kolehiyo. Patuloy mong tingnan ang pag-aaral hindi lang sa loob ng klasrum kundi maging sa labas nito.


Sa panahong katulad nito, lubhang kailangan ang mga katulad mo.

Maria Clara Sucks

“Women hold up half the sky.” – Mao Zedong

Kapag itinulak mo pala ang isang tao palayo nang maraming beses—kahit ang motibo mo ay mas lumapit pa siya nang lubos—siya rin ay mapapagod, kusang lalayo, at lilisan. Ito ang natutunan ko kamakailan hindi lang hango sa sarili kong karanasan, kundi sa mga karanasan ng ilang mga babaeng kilala kong nagnais ding magmahal at mahalin. Sabi nga ng linya sa Ingles mula sa isang pelikula, "Nabubuhay tayo para mailigtas, hindi mula sa mundo ng pighati, kundi mula sa ating mga sarili." Tayo lang naman daw ang nagpapahirap, nagbibigay ng sakit sa sarili nating mga damdamin. Tayo lang ang nagdudulot ng pagkawasak sa ating pagkatao.

Alam kong dati pa ay nakapagsulat na rin ako tungkol sa mga himutok at hinagpis ng isang taong umiibig (sino ba namang nagsusulat ang hindipa 'to nagagawa?) na masasabi ko ring hango sa inspirasyong dulot ng mga personal na karanasan ng "mga babae ko sa buhay." Karamihan sa kanila ay may siglang nakahahawa; ang iba'y may poot at galit sa mundong hindi mo mawari kung anong pinaghuhugutan; ang iba nama'y may matinding libog (as in passion) sa buhay na pagka-tuwing kasamo mo sila, pakiramdam mo'y kaya mong gawin ang lahat, gaya ng pagsayaw sa kalsada nang alas-tres ng umaga, pag-jogging sa gitna ng bagyo hanggang sa gilid ng Bundok Makiling, paghalik ng kapwa mo babae dahil marunong kang magmahal nang lampas pa sa aspektong pangkasarian, o kaya'y paglakad mula UP hanggang Philcoa para lang umakyat sa footbridge at manood ng fireworks na sumindi sa langit ng Quezon Hall. Ang mga babaeng ito'y mga relihiyosa, mga ateista, mga ina, umiiwas maging ina (at daig pa ang Wikipedia sa kaalaman tungkol sa mga pinaka-epektibong paraan ng birth control, complete with efficiency percentage of each instrument), mga kikay, mga lesbyana, mga manunulat, mga mananayaw, mga titser, at mga rebolusyonarya. Ngunit sa kabila ng pagkakaiba-iba, isa lamang ang nagbibigkis sa kanila: lahat sila'y kung umibig, ay ibinigay/ibinibigay ang lahat. Lahat sila'y mga babaeng piniling "magsuot ng helmet, kung kaya't hindi mauntog sa katotohanan," ayon na rin sa isa. Lahat sila'y naging tanga, o nagawang paikut-ikutin sa plato ang isang tao para lamang "sa ngalan ng pag-ibig" (isang karaniwang pariralang maririnig sa mga karaniwang Pilipinong telenobela), o umasa sa wala, o magtulak ng isang tao palayo dahil sa akalang babalik pa siya, hanggang sa mapansin ang helmet na suot. Kahit ano pang isulat ng isang manunulat na babae na tila ba'y siya'y may taglay na lakas na hindi kailanman matitinag, kahit ilan pang lalaki ang i-display niya para lang masabing hindi siya kailanman nag-iisa, kahit ano pang paglulugmok sa trabaho ang gawin ng isang ina para kalimutan ang kanyang asawang natutulog na sa ibang higaan, hindi maikakailang lahat ng mga babaeng ito ay lumuha hanggang makatulog, lumuha hanggang makalimot (kahit sandali lang, ‘pagkat ang babae ay hinding-hindinakalilimot). At oo, isa ako sa kanila.

Bakit nga ba dinidibdib natin masyado ang pagmamahal? Bakit pagka-lalaki ka (at hindi ko nilalahat ha, ito lang 'yung madalas na mangyari sa mga kaibigan kong lalaki), ayos lang na mag-aya ng barkada't uminom, o kaya maglaro ng DOTA, o kaya magpunta sa mga girly bar, tapos kinabukasan, parang, "Syet, pare, umokey-okey nako." Pero sa babae, ang madalas na alam kong reaksiyon ay ang pagsulong sa agos ng buhay, ngunit hindi maaalis ang habambuhay na alaala kung ilang gabi siya umiyak, kung ilang sapatos ang nabili niya dahil safashion daw siya kumukuha ng konsolasyon, kung ilang kasal na ang napuntahan niyang hindi siya ang bride, kung ilang nagngagalit na Facebook status updates o blog ang nai-type niya, kung ilang lalaki ang sumunod para pukawin ang nawalang buhay sa mga mata at puke niya. Mababaw ba? Nakakatawa? Siguro lalaki ka't hindi magawang intindihin ang kababaihan, o kaya'y babae kang hindi pa nagmahal at nasaktan nang lubos, o kaya'y nasaktan man, ay nagsisinungaling sa sarili o nasaktan hanggang sa wala nang pakiramdam.

Sabi ng isa kong mabuti at progresibong kaibigan sa teks, "Kung gusto mo ng abanteng perspektiba [ukol sa pag-ibig], tungkol sa rebolusyon ang basahin mo, 'di tungkol sa relasyon. Para makita mo ang bigger picture and realize how petty worrying about one's love life is when there are other things one can devote her time thinking about," tapos,smiley. Isa siyang kaibigang lalaki. Ang naisip ko lang ay, How is that possible? Ang limutin ang lahat ng himutok at hinagpis na dala ng pag-ibig, lalo na para sa babaeng tulad ko, tulad namin? Matapos kong marinig/mabalitaan ang mga pinagdaraanan ng lahat ng mga babae sa buhay ko, at matapos kong suriin ang sarili kong disposisyon sa pagmamahal, naisip ko, E 'di ba ganun naman talaga 'pag umiibig, sa kahit na sinong babae o lalaki, 'pag nasaktan ka na, naa-isolate ka, feeling mo ikaw lang ang umiibig at nasaktan sa buong mundo, o kung hindi ka naman “loner-type,” kulang na lang ay hanapin mo rin ang lahat ng problemado sa pag-ibig at magtayo ng isang unyon laban sa mga nang-aapi sa relasyon (o kawalan nito, para sa mga "It's complicated" people diyan)?  Pero kung iisipin mo talaga nang mabuti, hindi kailangang mag-conduct ng survey para malamang ang babae ang mas dehado sa bawat paglagpak ng bawat relasyon (or again, lack thereof). Bakit? Kapag iniwan ang babae, kapag siya ang naghabol, siya ang lumuhod, ang tatak sa kanya, “desperada.” Kapag ang babae ang mahilig makipagtalik sa kung sinu-sinong lalaki, ang automaticna mga salitang ibabansag sa kanya ay, “slut,” “whore,” “pokpok,” “naglalako ng pekpek,” at marami pang ibang makukulay na kataga. Subukan mong maglasing at ikaw ay isang “tanggera” o “babaeng pariwara.” Mangarap ka mang ibigin ng isang campus heartthrob at ikaw ay “ilusyonada.” Ipagtanggol mo ang relasyon mo sa “other woman” at isa kang “possessive bitch.” Ngayon, kung ikaw naman ang “other woman,” ikaw ay isang “homewrecker” o “ahas” (samantalang ang lalaking “inagaw” mo raw ay isang “tunay na lalaking may angking kagwapuhang pinag-aagawan,” na tila ba wala siyang kapangyarihang magpasya, parang pinilit pa siyang mag-two time). Tapos “losyang” ka naman ‘pag sinasabi ng ibang taong gamit na gamit na ang katawan mo. Ngayon ko lang napagtantong kahit ang pinakamatatag na babae sa balat ng lupa ay mayroong lalaking pinagsilbihan, dinalhan ng tsinelas, pinagtimpla ng kape, at pinagbuksan ng mga binti. At ang lahat ng ito ay nagmamaskara bilang “Pag-ibig.” Takte naman ang araw na pinanganak kaming mga babae. Tapos magtataka pa tayo kung bakit bongga lang ang “pagdibdib” natin sa pag-ibig? Hindi ba’t mas dapat isaisip ng sangkatauhan—lalo na ng mga kababaihan—kung ano ang  pinaka-dahilan kung bakitthe worst woman to give advice to is a woman in love? At sino ba namang babae ang kusang magsusuot ng helmetkung ang pinakakain sa kanya ng kanyang kultura’t lipunan ay “Thalia,” “Pangako Sa’yo,” Kim Chiu, at Judy Ann Santos? Kung nariyan ang conventional thought na ang mga babaeng protagonista sa mga palabas sa TV ay karaniwang pasibo, minsan lang lumaban, at kailangan ng isang Piolo Pascual? Samantala, si Anna Wintour ay isang demonyitang nagsusuot ng Prada at kapag si Krista Ranillo “inagaw” si Manny Pacquiao, si Krista at Jinky ang guguluhin ng buong Pilipinas. Hindi ba’t mas tamang inilibing na lang nang buhay si Manny? Sa ngayon nga, kongresman pa siya e. Sori, alam kong ad hominem ang argument na ‘to, pero tingin ko, mas mabuting hayaan na lang natin si Pacman sa boxing ring at ‘wag na rin nating idamay sa napakalaking karnabal na ito ang nanay niyang ginagawa lang nating katawa-tawa. Sabi ng mga kapwa ko babae, hindi raw ako nag-iisa. Sa totoo lang, hindi naman gumagaan ang loob ko sa mga salitang ito. Mas masaklap pa ngang ang dami-dami naming ipinanganak nang api, at kailangang magbigay ng ekstra sa mundo para lang mabigyan ng katwiran ang kanyang katauhan, ang kanyang mga pag-ibig at pagdurusa.

Mali. Mali ang mga romantikong kantang Filipino. Hindi dapat tayo nagmamahal “kahit sino pa siya,” hindi dapat “siya ang lahat sa atin,” at mas lalong hindi dapat natin pursigihin ang pag-ibig “hanggang sa dulo ng walang hanggan.” Sa ibang dako naman, kung talagang nagmamahal kang babae, lagpasan mo ang mga bansag sa’yo, igpawan mo ang ari mo. Kung lalaban ka, tama nang paghihintay kay Prince Charming, at ikaw naman ang sumakay sa kabayo’t magsuot ng baluti. Tapos na ang mga araw ni Maria Clara. Hindi ako sang-ayon sa sinabi sa pelikulang nabanggit ko sa umpisang “nag-aantay lang tayo ng tagapagligtas mula sa ating mga sarili.” Hindi mo kasalanan kung babae ka, hindi tayo ang nagpapasakit sa ating sarili dahil tayo pa rin ay produkto ng ating kasarian, ng ating uri, ng ating disposisyon sa buhay. Ngunit hindi totoong hindi ka sapat, at higit sa lahat, ikaw, tayo ang tutubos sa ating mga sarili, mula sa ating kasarian, mula sa mundo ng pighati, kahit mula sa mga himutok at hinagpis ng tinatawag nating “pagmamahal.”  “Love is a battlefield,” ani Madonna. Pagkatapos ng lahat, hindi lang naman tayo mga taong umiibig na marunong din masaktan e, kundi mga babae. Kung nasaktan ka, iiyak mo, magpunta ka sa mga kaibigan mo’t sa kanila ibuhos ang lahat ng sakit sa loob, lagpasan mo ang koleksyon ni Imelda ng mga sapatos, ubusin ang isang galon ng sorbetes, at huwag maniwalang si Gisele Bundchen ay perpekto. At sa susunod na masaktan ka ulit, bumangon ka at mabuhay. Umiyak ka pero hindi gabi-gabi, tulungan mo naman ang mga totoo mong kaibigan, makuntento ka sa mga materyal na bagay sa buhay/aparador mo, kumain nang tama, at maging malusog at masigla. Kakailanganin natin ang atingbuong lakas para sa pagligtas ng karaniwang babaeng Pilipino at lahat ng kababaihan at sangkatauhan sa buong mundo. Hindi lamang sa pag-ibig, kundi sa lahat ng aspekto: sa trabaho, sa pulitika, sa pang-araw-araw na gawain. Sa gitna ng kapitalismo’t patriyarkiya, ang paglaya ng babae ang maghuhudyat ng tunay na paglaya ng isang mala-kolonyal at mala-pyudal na lipunan. Oo, babae ka nga, pero doon lamang nagsisimula ang iyong katauhan at hindi roon magtatapos.

Honey, if you have to be a bitch, then by all means, be the best brainy bitch in town.

Confessions of a Former Banyo Queen

I just found an old photo of 18-year old me in my old room in Ilang-Ilang Residence Hall. Well, actually, one of my friends sent it to me thru e-mail, saying she recovered it from her old laptop. Couldn't help but wax nostalgic about my stay in there (two years and one summer), well, not surprisingly, what with my "reflective nature" (a euphemism for daydreaming, I guess, as remarked by my schoolpaper supervisor back in high school on my seeming inattentiveness).

Now, here I am, making lists out of the blue. If you think that I've nothing to do, I've LOADS. Which is why I refuse to stick to the present goals and happily hop alongside the ghost of me. I HATE BEING BUSY (and don't get those who are happy to say that their lives are in a hurried, harried effort to be significant, or meaningful, or "worth the ride," or whatever. How can it be any of those lovely cliches when you've no time to waste?).

What I do NOT miss about being 18 in a girls' dormitory:

1) Being "crowned" Banyo Queen (in the annual so-called "Kalabasa Awards." Hmmm, i wonder where my plaque and sash are) when I only cared to scrub well enough and make sure there was no hair in the drain, and when i hadn't even had a proper sexy banyo shot. At present, my brother still teases me about this title and I passionately swear that I am now capable of taking a 15-minute bath (it's true, you can time me...and yes, i am defensive!), in contrast to my 1-hour or 30-minute showers before, which, yes, earned me the title that was once Rica Peralejo's (if I am not mistaken, Mr. Andrew E.) in a completely different context.

2) Having to go to dorm/corridor/committe meetings on who was supposed to compete in the Ms. This and That competition (18-year old me: Just because I'm tall does not mean that I can be Ms. This and That. Beauty pageants are exploitative! Those brains, boobs, they aren't even real!), physical displays of affection (PDAs) in the dorm lobby, and other not-so-relevant issues.

3) Oh, and catfights, rolling eyeballs, banging doors, high school "parinig," as if the whole solar system revolved around them. Sometimes, I'm REALLY annoyed by my own sex. Actually, if you had a vagina like I do, you would notice that this bitchiness just never goes away, it's like families in Philippine politics! Not so recently, I had a girl messaging me on Facebook "not to talk to her boyfriend ever again." Her boyfriend happens to be my ex-boyfriend when I was only 16 and I am now, uhm, let me see, 17, 18, 19, 20...21! Geez, I've had my fair share of insecure, awkward teenage moments (no thanks to Barbie and Cosmopolitan magazine, and other patriarchal ideological tools), but this just really creeped me out. And it didn't make sense that she was the one who sent a friend request in the first place! And really, the guy ain't no Jude Law, so girl, chill...relax, nobody ain't gonna steal yo baby. One time, and this happened already in college, I had a boyfriend's female classmate smirk and clear her throat when she saw us together, you know, like, "Ehem! I'm here!" For some reason, she'd become hostile when I was around, and up to now, I still have no idea who she really is, well, aside from the fact that she goes to UP, too. I told my then boyfriend that this classmate of his really bugged me. Next thing I knew, he'd tell me how he sent her a message on Facebook, asking her to stop and the girl was like, "HOW DARE YOU? I NEVER DID ANY OF THIS THINGS! ANG FEELING MO! WHAT THE FUDGE!" or something to that effect (I got to read the messages and we just laughed so hard!). I figured out that she must have really, really hated me, OR that she really, really liked my man, which did not benefit her either way. What is up with girls wanting to eat other girls alive? It is sooooo anti-woman power. It is not attractive, and neither is it fulfilling in any way. All that anger should be deflected toward the real oppressors of the sex and the lower classes, instead. Bitches of the world, unite! You've nothing to gain but actual brains.

4) NO BOYS. And I was 18.

What I DO miss about being 18 in a girls' dormitory:

1) Being in a HUGE dorm room with three roommates/alarm clocks. I could not seem to heave myself up even if I had two phones ringing in sync every morning. A friend who had the same problem actually advised me to put one of my phones on vibrate and place it in a "sensitive part" of my body. Needless to say, it still didn't work! My roommates happened to have all their classes earlier than I did. And from then on, all three or two or one of them would try to get my ass off the bed before they left for school. I remember how nice they would smell, fresh from the shower and everything, while I still probably had saliva all over my pillow. I loved all my roomates!

2) Blushing at the sight of the smartest, prettiest (to me) dormmate on whom I still have a little crush up to now. We liked the same books, we liked the same movies, we both rode on bikes; which brings me to

3) My short affair with a Padyak bicycle. You see, I only pretended I could ride a bike just so I could have a bike just for the fun of it. And the pretending only lasted a month or so, after riding all the way home on a flat tyre; almost getting hit by a stupid car with a stupid driver on the wrong lane; and falling down on the side of the road, my bike blocking the driveway, holding a traffic of three jeepneys or so, and my friend, Marie Francisco, coincidentally walking with her other friends across the road, shouting, "LARA MENDIZABAL! What the hell are you doing?")

4) Girlfriends like Jean Sales and Jacklyn Belo only doors away, with their Nescafe sachets, Red Ribbon cakes, animated stories, gossip on UP professors (they are the best subjects, more than any living not/famous student there is out there), tears over their own and others' failed love affairs.

5) DVD and book rentals for lower than P20. Watching and reading for days until I noticed "I forgot to take a bath yesterday...or was it the other day?" Hence, giving my official Banyo Queen title a break.

6) Gentle smiles from and playful banter with the security guards, laundry women, cleaning and cooking staff. Up to now, I can still enter Ilang-ilang freely without a dorm ID, or without a UP ID, even, because the staff still know me there, and I still get my laundry done by Aling Tere, who has taken care of my clothes since I was a sophomore. I fell in love not just with the place, but with the people; and mostly, I fell in love with

7) The scent of coffee and secret thoughts lingering forever in the halls, down the corridors, and in the very recesses of the rooms that I have shared with many other 18-year old girls before and past me. =)

It's official. I miss being a dormitoryana.

Note: The author was transferred to another women's dorm after Ilang-ilang when she was 19, but it has, sadly, failed to be what ILREHA was to an 18-year old she. And oh, she is no more a Banyo Queen. And no, I am not being defensive.